Αυτό το κείμενο αποτελεί ένα μανιφέστο προσωπικών πεποιθήσεων. Είναι οι δικές μου «ασημένιες σφαίρες». Απλές, ριζοσπαστικές λύσεις σε συνηθισμένα, χρόνια κοινωνικά προβλήματα της καθημερινής ζωής. Δεν ισχυρίζομαι πως είναι αλάνθαστες, ούτε πως αποτελούν την απόλυτη ακαδημαϊκή τελειότητα. Είναι όμως ευθείες, ξεκάθαρες και εξαιρετικά αποτελεσματικές. Τις περισσότερες φορές φαντάζουν ακραίες, σκληρές ή αμφιλεγόμενες, αλλά αξίζει να μπουν στο τραπέζι της συζήτησης σε μια κοινωνία που πάσχει από υπερανάλυση και δειλιάζει να πάρει γενναίες αποφάσεις.
Η Απάτη της Συναδελφικής Αλληλεγγύης
Η περιβόητη «συναδελφική αλληλεγγύη» πρέπει επιτέλους να πάψει να θεωρείται αρετή. Στην πραγματικότητα, τις περισσότερες φορές αποτελεί μια επιζήμια και τοξική πρακτική, έναν κακώς εννοούμενο συντεχνιασμό που κρύβει τα αληθινά προβλήματα κάτω από το χαλί, καθιστώντας την επίλυσή τους αδύνατη.
Χρειαζόμαστε επειγόντως μια κουλτούρα αυστηρής, εποικοδομητικής κριτικής και απόλυτης διαφάνειας. Αν, για παράδειγμα, ένας επαγγελματίας υγείας καταστρατηγεί τους κανόνες ή εκτελεί πλημμελώς τα καθήκοντά του, το πιο έντιμο πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να του το πεις ευθέως και να τον πιέσεις να αλλάξει πρακτικές. Αυτό ωφελεί πρωτίστως τον ίδιο τον ασθενή, αλλά και τον ίδιο τον συνάδελφο μακροπρόθεσμα. Εάν παρ' όλα αυτά αρνηθεί να βελτιωθεί, οφείλεις να τον αναφέρεις αμέσως στις αρμόδιες αρχές χωρίς καμία ενοχή. Η συγκάλυψη της ανικανότητας στο όνομα της συλλογικότητας δεν είναι κατανόηση, είναι εγκληματική συνενοχή.
Το Παράνομο Παρκάρισμα ως Κοινωνικό Έγκλημα
Το παράνομο παρκάρισμα δεν πρέπει πλέον να αντιμετωπίζεται ως ένα απλό πταίσμα της τροχαίας. Πρέπει να οριστεί και να τιμωρείται ως κανονικό κοινωνικό έγκλημα. Η επιβολή των ποινών σε όσους σταθμεύουν σε διαβάσεις, πεζοδρόμια, θέσεις και ράμπες αναπήρων ή στις γωνίες των δρόμων πρέπει να είναι σκληρή και αμείλικτη, φτάνοντας μέχρι την οριστική αφαίρεση του δικαιώματος οδήγησης.
Το κεντρικό ζήτημα εδώ δεν είναι η στενή διευθέτηση του κυκλοφοριακού προβλήματος. Το πραγματικό νόσημα που χτυπά αυτή η λύση είναι η βαθιά εγωπάθεια, η αντικοινωνικότητα και η παντελής έλλειψη στοιχειώδους σεβασμού προς τον συμπολίτη. Ο τρόπος που ένας άνθρωπος παρκάρει το όχημά του καθρεφτίζει τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τη θέση του στην κοινωνία. Η κρατική ανοχή σε αυτόν τον καθημερινό, αυθαίρετο παραλογισμό απλώς εκτρέφει την κατάρρευση του κοινωνικού ιστού.
Υποχρεωτικό Έτος Κοινωνικής Υπηρεσίας
Κάθε πολίτης, ανεξαρτήτως φύλου και ταξικής προέλευσης, πρέπει να υποχρεούται μετά την ενηλικίωσή του να υπηρετήσει δεκαπέντε μήνες σε μια θέση δημόσιας, κοινωνικής εργασίας. Είτε αυτό σημαίνει χειρωνακτική εργασία στον καθαρισμό δασών, είτε στοιχειώδη υποστήριξη σε υποστελεχωμένα νοσοκομεία και μονάδες φροντίδας, είτε παροχή βοήθειας σε απομακρυσμένες περιοχές.
Η κοινωνία μας είναι πλέον πλήρως κατακερματισμένη. Μια τέτοια αναγκαστική εμπειρία θα εξανάγκαζε τους πολίτες να βγουν από τις κλειστές, προστατευμένες φούσκες μέσα στις οποίες μεγαλώνουν. Είναι ένα δραστικό μέτρο που θα μπορούσε να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση, ή έστω τα θεμέλια, μιας έστω εφήμερης κοινότητας και συλλογικής ταυτότητας. Παράλληλα, είναι ένας ρεαλιστικός τρόπος να σπάσουν για λίγο τα ορατά ταξικά χάσματα ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς, φέρνοντάς τους αντιμέτωπους με την ίδια κοινή κούραση και τις ίδιες στερήσεις.