Και ξαφνικά έβλεπε. Ένα θολό, αλλά σταθερά καθαρότερο οπτικό πεδίο ανοιγόταν μπροστά του. Το υπερσύγχρονο φέρετρο βρισκόταν σε απόσταση μερικών εκατοστών μπροστά του. Δεν πέρασαν λίγες στιγμές και άνοιξε, αποκαλύπτοντας ένα ελαφρώς φωτεινό δωμάτιο. Ξαφνικά ενεργοποιήθηκε η οπτική διεπαφή και ξεκίνησε η διαδικασία εκκίνησης για τις επιπλέον λειτουργίες του.
Θυμόταν πως χθες ήταν η τελευταία μέρα του μεγαλοπρεπούς εγχειρήματος. Μετά από μήνες νοητικής εκπαίδευσης θα αποθηκευόταν το νευρωνικό στιγμιότυπο δώδεκα υποκειμένων για να ξυπνήσουν στο τέλος αυτού του σύμπαντος. Ο φυσικός του εαυτός θα είχε πεθάνει τρισεκατομμύρια χρόνια πριν. Θυμήθηκε την εκπαίδευσή του, και το πρώτο πράγμα που έκανε ενώ έτρεχαν ακόμα τα μητρώα εκκίνησης στην οπτική διεπαφή, ήταν να σηκώσει το δεξί του χέρι για να αποδεχτεί την ύπαρξή του. Ένας μεταλλικός βραχίονας εμφανίστηκε στο οπτικό του πεδίο. Ένα οπτικό πεδίο δημιουργημένο από κάμερες που έστελναν σήμα σε μερικές χιλιάδες επεξεργαστές. Το σήμα γινόταν ξεκάθαρο, καθώς άλλα έντεκα χοντροκομμένα, αλλά αριστουργηματικά κατασκευασμένα ρομπότ έβγαιναν από τα αιώνια φέρετρά τους.
Της ανθρωπότητας δεν της άρεσε η ιδέα ότι θα χαθεί πριν μπορέσει να παρατηρήσει το απόλυτο κοσμικό τέλος, τον θερμικό θάνατο αυτού του σύμπαντος. Η ματαιοδοξία της την έκανε να δημιουργήσει το μεγαλόπρεπες Σχέδιο Μαθουσάλας. Στην πρώτη του φάση, 24 άνθρωποι εκπαιδεύτηκαν νοητικά για 7 χρόνια. Στο τέλος αυτής επιλέχθηκαν 12 και μπήκαν στη διαδικασία αντιγραφής νόησης. Ένας ψηφιακός εγκέφαλος από τον καθένα δημιουργήθηκε και καταγράφηκε σε υπερσυμπαγείς κρυστάλλους. Η δεύτερη φάση ήταν η αποστολή της βάσης που θα τους φιλοξενούσε στον Πλούτωνα. Εκεί θα παρέμεναν για αρκετά εκατομμύρια χρόνια, μακριά από τον θάνατο του ήλιου, μέχρι να βρεθεί αστεροειδής κατάλληλος για μεταφορά και την έναρξη της τρίτης φάσης. Το ταξίδι του αστεροειδούς θα ήταν στο κενό για τρισεκατομμύρια χρόνια. Σε όλη τη διαδικασία όλοι ήλπιζαν ότι δεν θα συγκρουστεί με κάποιο άλλο αστρικό σώμα. Και να που τελικά το ταξίδι ολοκληρώθηκε με επιτυχία και οι 12 βρίσκονται μαζί σε τούτο εδώ το δωμάτιο, στην τρίτη και τελευταία φάση.
Οι άλλοι 11 έδιναν αυτόματα ψυχομετρικά δεδομένα στην κοινή πύλη, όπως και ο ίδιος, με έντονα χαρακτηριστικά φόβου. Κάτι τέτοιο ήταν φυσιολογικό και αναμενόμενο. Κάτω από το τεχνητό κρανίο του καθενός βρισκόταν μια μικρή οθόνη κρυστάλλων που έδειχνε το ανθρώπινο πρόσωπο του κατοίκου του εκάστοτε ρομπότ. Οι φίλοι του για 7 χρόνια μέχρι και χθες που μιλούσαν και γελούσαν, ήταν πια εγκλωβισμένοι μέσα σε κρυστάλλους, το μυαλό και το πρόσωπό τους. Δεν τους πήρε πολύ να επανέλθει το κέφι, παρά το δυστοπικό σκηνικό. Μερικοί χωρατατζήδες ξεκίνησαν το καλαμπούρι με την πρώτη ευκαιρία. "Άντε... σιδεροκέφαλος" και "μου φαίνεσαι λίγο χλωμός" ήταν οι ατάκες που επικράτησαν. Ατάκες, βέβαια, που δεν ακούστηκαν στο σύμπαν, αλλά μόνο πέρασαν από την πύλη ενδοεπικοινωνίας της βάσης και εμφανίστηκαν στην οπτική διεπαφή του καθενός. Το βασικό στοιχείο του Σχεδίου Μαθουσάλας ήταν ότι οι 12 θα έπρεπε να μεταφέρουν την ανθρώπινη ύπαρξη στα πέρατα του χρόνου.
Η ιδέα αυτή είχε δυο βασικά προβλήματα: το πρώτο ήταν πώς ορίζει κάποιος την ανθρώπινη ύπαρξη, και το δεύτερο πώς σχεδιάζει υλικά που θα αντέξουν για τρισεκατομμύρια χρόνια...